Yogya to Jakarta

Na de sunrise is Bromo, vervolgde onze toch naar Yogyakarta. We hadden een prima deal kunnen regelen om per minibus in de backpack area afgezet te worden, omdat 2 Fransen al flink betaald hadden dus elke prijs was pure winst. Het blijft leuk en spannend, autorijden in Indonesië. Volgens een local kan je hier binnen 2 uur je rijbewijs halen; impiciet houdt dit in dat er eigenijk geen verkeersregels zijn, maar iedereen houdt wel rekening met elkaar. Essentieel is een werkende claxon, de steun en toeverlaat van elke chauffeur. Tijdens de reis probeer je te slapen, lezen of naast je uit het raam te kijken naar het glooiende landschap. Nimmer vooruit kijken: het links- danwel rechtsom inhalen, bij voorkeur bij naderende tegenliggers, is pure vakmanschap die niet bedoeld is om aanschouwd te worden door bijrijders van Europese origine.

Yogya is een leuke stad met veel universiteiten; vooral het backpack gebied is erg gezellig. De Javanen zijn een verademing vergeleken bij de Balinese toeristenjagers. Eindelijk lopen er ook 'normale' mensen rond waar je een leuk praatje mee kan maken zonder dat ze iets van je willen. Sterker nog, vele waarschuwen juist tegen de oplichters en wijzen je op de meer authentieke spots en de ins en outs van Yogya. De stad staat bekend om 2 tempels: Borobudur en Prambanan. Om de georganiseerde tours te vermijden zijn we met de streekbus naar Borobudur gegaan, en van een local hadden we gehoord dat de entree $11 is (gelijk aan 7 avondmaaltijden) maar dat aan de andere kant een tweede entree is die door locals en buitelandse studenten gebruikt wordt met 1/5 van de entreeprijs. De tempel is omgeven door een natuurpark, kwamen we achter na 2 uur lopen, en om vervolgens weer bij het beginpunt uit te komen. Geen alternatieve ingang gezien, maar wel een ingang voor een hotel in het reservaat. Soit, het proberen waard. De security kwamen we simpel voorbij (iedere blanke hier is rijk, dus kan in een duur hotel slapen), en liepen een weg af richting de tempel. We stonden voor de tempel, alleen een tweede hek dwarsboomde onze verdere tocht. Na zoveel moeite haken we niet af, klommen over het hek et voila, c'est gratuit. De tempel was zeker het bezoeken waard, maar gratizz geeft toch een meer voldaan gevoel, geheel in lijn met het Boeddhistische gedachtengoed. De andere tempel hadden we niet bezocht, naast de evenees hoge entreeprijs had ik op fora vernomen dat de bezichtiging belemmerd wordt door herstelwerkzaamheden aan de tempel na beschadiging ten gevolge van een aardbeving in 2006.

Afgezien van een afschrikwekkende 'vogeltjesmarkt' en tientalle shops met prut, was er verder niet heel veel te beleven. Next destination. Om alle vervoersvormen in Indonesië een keer gedaan te hebben, en omdat het ook de snelste en goedkoopste manier van reizen was, zijn we per trein naar Pangandaran gehobbeld. Het plaatsje ligt grofweg tussen Yogya en Jakarta in qua reistijd, een prima tussenstop dus. Het was er angstvallig rustig, een handjevol toeristen, heerlijk. Twee jaar geleden heeft een tsunami een groot deel van de kustlijn weggeslagen en hebben hierbij vele mensen het onderspit moeten delven in de woeste watermassa. Aan de heropbouw wordt nog hard gewerkt, maar grote stukken braakliggend terrein verraden het verleden. Ik heb in Frankrijk en Bali menigmaal een woeste zee getrotseerd, maar hier drufde ik het water niet in (bij nader inzien ook verboden, op een klein stukje na). De verschillende stromingen en het aanwezig koraal zorgen voor explosieve golven met metershoog opspattend water.

Afgelopen woensdag hebben we het plaatselijke natuurreservaat bezocht, een soort jungle in het droogseizoen. Gidsen bieden zich aan om buiten de gebaande paden een trip te maken, maar dit is natuurlijk veel leuker om zelf te doen. Na een lange wandeling, berg op berg af, kwamen we bij een droogliggende rivier/waterval bedding die richting zee loopt. Leek ons een mooie afdaling. Vrij pittig, en in het heetst van de strijd (met de gladde stenen en steile stukken) stapte ik bijna op een slang. Niet zo'n kleintje ook, maar een dikke lange baas die tussen de verdorde bladeren zijn prooi zat te beloeren. Vanaf een veilig heenkomen probeerde Rolinka mij te overtuigen om terug te gaan en een foto te maken, wijzelijk liet ik mij niet beinvloeden door deze wartaal en opruiende teksten. Voor een grafische weergave van de slang, googled u zelf even. Het einde van de bedding kwam uit op een rotswand waar de woeste golven tegen kapot sloegen, prachtig! Op de terugweg opteerde ik voor een alternatieve route om de slang heen, en Rolinka was zo dom mij te vertrouwen als gids; de grootste fout die je kan maken: zelfs met navigatiesysteem kan ik nog verdwalen. Al snel waren we de 'weg' kwijt en doolden we rond in de jungle, hopend dat we weer bekend terrein zouden zien. Fantastisch, avontuur, op het heetst van de dag verdwaald zijn zonder eten of drinken. Achter mij louter gejammer en gezucht, meer bezorgd om de esthetica van het onderlijf dat onder aanval lag van takken en andersoortig natuurschoon dan het overleven. Nu begrijp ik waarom bij (scheeps)rampen eerst vrouwen en kinderen in veiligheid gebracht moeten worden, niet vanwege het feit dat ze zwakker zijn maar omdat ze een sta-in-de-weg zijn, de klaagzang en paniekzaaierij vertroebelt daadkracht en zorgt ervoor dat de adrenalinestoot niet effectief benut wordt. In de namiddag alsnog veilig en wel weer de bewoonde wereld weten te bereiken.

In een restaurantje 's avonds hadden we een local ontmoet, Tono, aka Tono Montana. Hele relaxte baas, de dag erop zijn we met hem eropuit getrokken. Ro achterop bij Tono op zijn oldtimer Vespa, ik op een andere oldtimer, hebben we een aantal hot spots bezocht. De zandpaden binnendoor waren, evenals de bizar slechte wegen, een welkome uitdaging. Het was een erg gave dag, vooral ook omdat hij een 'ontwikkelde' Indonesiër is (kunst gestudeerd) en veel over het land en de mensen kon vertellen. Wat hij ook goed kon was eten en alles heel langzaam doen, rustig aan!

Na Pangadaram op naar de eindbestemming: Jakarta. Een stad onwaardig om mijn camera voor uit de tas te halen. Vies, chaos, stank, lelijk etc etc. Uitgaan in een club kenmerkt zich tot het bezichtigen van een hoerenparade, danwel tippelzone; wat rest is het bezoeken van enkele van de meer dan 100 malls die de stad rijk is. Nergens in Indonesië overigens zoveel armoede gezien, bedelende mensen, kinderen, bezwangerde jonge tienermeisjes die je achtervolgen voor wat geld. Zaterdag is Rolinka terug naar NL vertrokken en ik naar Bangkok. Indonesie was een fantastische ervaring, op naar de tempels en lekker eten, ver weg van malaise in de bankensector!