Eenmaal aangekomen bij na een stevige wandeling bij het busstation van Vang Vieng (deze liggen in Laos allemaal buiten de stad), zou de local bus vetrekken om 10 uur ipv 9 uur. Om 9 uur vertrok er wel een 'minibus' (personenbusje) met max 15 personen; omdat deze maar 50cent duurder was leek mij dit een goed alternatief. Scheelt veel stops in mini dorpjes waar locals moeten uitstappen, en vooral, van medereizigers gehoord dat de weg vrij bochtig is door de bergen (niet zo handig per bus). En bochtig dat het was! Ik probeerde nog te lezen, maar een combinatie van de bochten (max rechte stuk 100m), asfaltwegen afgewisseld door zandwegen, hobbels en kuilen maakte het lezen onmogelijk doordat je op en neer werd gebounced. Voor omstanders leek het alsof we genoten van de volksmuziek die op volume 10 stond te tetteren, enthousiaste farangs! Prachtige tocht door de bergen en kleine dorpjes, maar na een paar uur kon ik alleen maar denken: " wanneer stopt dit"!
Luang Prabang is een leuk plaatsje. 'Men' zegt om de cultuur en levensstijl van Laos goed te appreciëren, moet je het heel rustig aan doen. Dit advies heb ik van harte opgevolgd. In plaats van tot laat in uberhippe bars biertjes danwel cocktails weg te tikken, zoals velen doen, stond ik liever vroeg op om het ontwaken van het plaatsje mee te maken. Monniken die hun ronde maken om eten op te halen, locals die op dit vroege tijdstip al aan het schranzen zijn in food stalls alsof ze een week niet gegeten hebben (en dun dat ze blijven), maar vooral leuk is de markt die alleen 's morgens vroeg is. Locals kopen hier hun eten voor die dag. Een drukte van jewelste, en de meest rare dingen worden verkocht. Kaalgeplukte dode vogels en honden, levende marmotten, vissen, slangen en vleermuizen! etc. Als je de hompen vlees ziet liggen, omzwermd door vliegen, ben ik blij dat ik zoveel mogelijk vegetarisch eet. Dit is in tegenstelling tot China prima te doen dankzij de Boeddhistische levensstijl. De eerste regel van de Dhamma leer: gij zult niet doden (dus ook dieren), wordt echter niet al te strict genomen. Over markten gesproken, buiten het centrum ben ik ook in een overdekte markt geweest, een walgelijke ervaring. De penetrante geur van het vlees dat je neusharen doet krullen, de vliegen, geroggel en gespuug nabij het etenswaar, verkopers die naast hun stand bij het gangpad hun overtollige goudgele vocht lozen, enfin, u krijgt een lichte indruk. Gillend weg, met piepende banden van mijn te kleine gehuurde Aziatische stadsfiets.
Omdat Luang Prabang in de bergen light hoopte ik dat de verlangde mountainbike tocht hier te kunnen maken, echter deze worden alleen verhuurd als je een groepstour maakt. Hier had ik weinig zin in, de meeste toeristen zijn tergend langzaam -altijd wachten op die dikke die een sportieve ingeving had-, maar vooral heel duur. Ik overwoog nog om per Aziatische stadsfiets, waarmee je knieën je kin raken tijdens het fietsen, rond te touren, totdat ik een guesthouse vond die mountainbikes verhuurde voor een prima prijs! Aldus nog een mooie tocht kunnen maken. Offtrack kon nog wel eens lastig zijn door de rijstvelden, het pad is dan zo'n 30cm breed en aan weerszijden een halve meter diep (het lukte mij ahum natuurlijk ahum om in balans te blijven). Ook wel weer een beetje angstig als je een uur lang op een vaag pad rijdt zonder iemand tegen te komen, en alleen langs wat afgelezen hutjes fietst...scenes uit de film 'The Beach' doemen op waar toeristen een wietplantage ontdekken en door locals om zeep geholpen worden ten einde niet verraden te worden...maar verre van dat, de locals waren heel vriendelijk. Gewoon teruglachen als ze een heel verhaal ophouden. Op de asfaltwegen proberen kinderen met je mee te fietsen en hun engels te oefenen, wat niet verder komt dan 10 keer te vragen hoe je heet, of kleine kinderen die naar de weg toerennen om je een 'high five' te geven.
Luang Prabang is dus een leuk plaatsje, maar zeer toeristisch. De prijzen zijn er dan ook naar; Laos is zelfs nog ietsje duurder dan Thailand. Inmiddels ben ik wel toe aan een plek waar niet alles uitgekauwd is of bedorven door het toerisme. Vanmiddag vertrek ik naar het hoge Noorden. Een busrit van 15uur, vermoedelijk langer, in een ongetwijfeld weerzinwekkende horror-tocht. In de reisgids staat er geen info over, weg van het gebaande reispad, op naar avontuur. Trekken in de bergen waar nog beren, tijgers en olifanten leven; ben benieuwd!
zaterdag 1 november 2008
donderdag 30 oktober 2008
Vang Vieng
Nu de communistische bolwerken op volle toeren draaien in Europa en nationalisatie hét modewoord van 2008 wordt, zag ik mij genoodzaakt om Thailand te ontvluchten. Immers, de duikvlucht van de euro heeft ervoor gezorgd dat het leven hier binnen 4 weken 10% duurder geworden is. Onbetaalbaar natuurlijk! Aldus heb ik Chiang Mai verlaten per nachtbus richting Laos; 's avonds om half 8 vertrokken, enkele malen overstappen nabij het grensgebied, en om half 11 's morgens zat ik in Vientiane te genieten van de plaatselijke broodbanket kunsten. Vientiane is de (nieuwe) hoofdstad van Laos, echter meer een dorp: alles is op loopafstand en de drie belangrijkste sightseeings heb ik in een middag kunnen bezoeken. Al met al waren deze highlights alsmede de stad zelf niet indrukwekkend, waarop ik de volgende dag met de bus naar Vang Vieng vertrok.
Vang Vieng, wat moet ik ervan zeggen, een soort Amerikaanse enclave. Hét fenomeen hier is tubing: op een opgeblazen rubberband de Mekong rivier afgaan, en onderweg regelmatig stoppen bij barretjes. Elke bar heeft zijn eigen 'swing' de rivier in. Vanaf 5-10 meter hoogte de rivier inslingeren of glijden via een glijbaan, is werkelijk fantastisch (zie andere pics). Goed voor de hoogtevrees, niet te vroeg loslaten anders beland je in ondiep water, en dan... Onder luid gebulder van Westerse muziek en Lao bier weghakkend met z'n allen op de steiger staan en vermakelijk aanschouwen hoe een zeekoe vanaf 6 meter hoogte op het verkeerde moment de swing loslaat en plat op het water belandt. Priceless, nee, briljant!
Het plaatsje zelf is walgelijk, pluriformiteit kent men niet; elk restaurantje vertoont of Amerikaanse films of de serie Friends (hoe komen ze erbij?). De foodstalls langs de weg hebben allemaal hetzelfde aanbod, voor dezelfde prijs. Opvallend is ook de extreme aanwezigheid van Amerikaanse fraternity kiddo's. Maar soit, het is wél gelegen in de prachtige natuur. Het was helaas te warm om een mountainbike tocht te maken, dus heb ik een kayak tour geboekt om de Mekong af te kayakken onder het oog van puntige bergen en langgerekte rijstvelden. Niet omgeslagen, alhoewel mijn Duitse 'stuurman' het presteerde om in een woeste versnelling uit de kayak te vallen. Ik hard doorpeddelen natuurlijk, niks gemerkt!
Omdat ik niet naar Laos gekomen ben om 5 dagen tussen de Amerikanen bier te hijsen en naar hun slappe gelul te luisteren, vervolgde ik mijn toch naar Luang Prabang. Dit is de oude hoofdstad van Laos en beschermd door UNESCO. Hier verblijf ik enkele dagen, waarvan binnenkort een verslag. In de fotocollage ziet u mijn 'nieuwe' look: herboren na de wederopstanding uit de Doi Suthep tempel. U bent gegroet!
Vang Vieng, wat moet ik ervan zeggen, een soort Amerikaanse enclave. Hét fenomeen hier is tubing: op een opgeblazen rubberband de Mekong rivier afgaan, en onderweg regelmatig stoppen bij barretjes. Elke bar heeft zijn eigen 'swing' de rivier in. Vanaf 5-10 meter hoogte de rivier inslingeren of glijden via een glijbaan, is werkelijk fantastisch (zie andere pics). Goed voor de hoogtevrees, niet te vroeg loslaten anders beland je in ondiep water, en dan... Onder luid gebulder van Westerse muziek en Lao bier weghakkend met z'n allen op de steiger staan en vermakelijk aanschouwen hoe een zeekoe vanaf 6 meter hoogte op het verkeerde moment de swing loslaat en plat op het water belandt. Priceless, nee, briljant!
Het plaatsje zelf is walgelijk, pluriformiteit kent men niet; elk restaurantje vertoont of Amerikaanse films of de serie Friends (hoe komen ze erbij?). De foodstalls langs de weg hebben allemaal hetzelfde aanbod, voor dezelfde prijs. Opvallend is ook de extreme aanwezigheid van Amerikaanse fraternity kiddo's. Maar soit, het is wél gelegen in de prachtige natuur. Het was helaas te warm om een mountainbike tocht te maken, dus heb ik een kayak tour geboekt om de Mekong af te kayakken onder het oog van puntige bergen en langgerekte rijstvelden. Niet omgeslagen, alhoewel mijn Duitse 'stuurman' het presteerde om in een woeste versnelling uit de kayak te vallen. Ik hard doorpeddelen natuurlijk, niks gemerkt!
Omdat ik niet naar Laos gekomen ben om 5 dagen tussen de Amerikanen bier te hijsen en naar hun slappe gelul te luisteren, vervolgde ik mijn toch naar Luang Prabang. Dit is de oude hoofdstad van Laos en beschermd door UNESCO. Hier verblijf ik enkele dagen, waarvan binnenkort een verslag. In de fotocollage ziet u mijn 'nieuwe' look: herboren na de wederopstanding uit de Doi Suthep tempel. U bent gegroet!
dinsdag 21 oktober 2008
Alive and kicking
Bangkok, volgens de reisgidsen en verhalen van reizigers een smerige, drukke en chaotische stad; maar een verademing vergeleken bij Jakarta. Het welvaartsniveau is in Thailand dan ook een (heel) stuk hoger. Rustiger, minder stank, normale troittoirs en op elke hoek van de straat is zo'n beetje een tempel te vinden. Niet alleen vrouwelijke reizigers die alleen op stap zijn worden lastig gevallen, ik was ten prooi gevallen aan de charteraars die mij naar sexshows of bordeels wilden loodsen. Wel weer mooi om te zien hoe al die oude Westerse bazen met dikke bierpensen en 'witte-sokken-dragend-in-sandalen' hier een local huren als metgezel voor de vakantie. Ik sliep in bangkok vlakbij een rivier, voordeel is dat er dan meer muggen zijn. Gelukkig heb ik een klamboe mee, maar het helpt dan weer niet als je 'nooit meer slapen' van Hermans leest: ga je fijn dromen over zwermen muggen die je klamboe aanvallen. Na twee dagen Bangkok met de nachttrein naar Chiang Mai vertrokken. Had vernomen dat bij slaaptreinen je het beste de onderste slaapunit kan boeken, maar dat is bij airco wagons het geval. Ik had de goedkopere optie, met waaiers, waar de ramen openstonden en ook niet dichtkonden. Het gevolg: een bed vol muggen en ander gespuis wat naar binnen werd gezogen/gevlogen. Boven slapen is mugvrij en nog goedkoper ook, snap de logica niet helemaal!
In Thailand kan je alle soorten kleding kopen, maar moest zowel half Bangkok als Chiang Mai aflopen om een normaal wit onbedrukt t-shirt voor de meditatie course te vinden. Begin van de maand mijn intrek genomen in het gastenverblijf van de Doi Suthep tempel, om zoals genoemd, een cursus meditatie te volgen. De tempel is de belangrijkste van Chiang Mai en ligt in de bossen op ongveer 1000m hoogte. Ik had een eigen kamer, vrij ruim 4x5m ongeveer, met een klein matje waarop ik kon slapen. Eenvoud is het toverwoord. Vooral douchen was een festijn, heerlijk ijskoud bergwater, wat resulteerde in een zo laag mogelijke douche frequentie.
Het dagelijkse schema was als volgt:
4:30 opstaan
6:30 ontbijt
8:00 dhamma (=leer boeddhisme) talk
11:00 lunch
14:00 gesprek met teacher
Tussen deze tijden werd verwacht dat je mediteerde. Het is natuurlijk onmogelijk om dit continue te doen (qua concentratie en fysieke belasting), dus wisselde ik dit af met rondjes om de tempel lopen en mijn liggende meditatie skills naar een hoger niveau te brengen. Het principe van de course is dat je tot jezelf komt, wie je echt bent en 'true happiness' vindt. Dit moet bereikt worden door vipassana meditatie, maar evenzo belangrijk door continue 'mindful' te zijn. Dit betekent kortweg je gedachten in het heden te houden, en als je loopt 'lopen, lopen, lopen' denken tot aan 'pissen, pissen, pissen' (of urineren voor de gefatsoeneerden onder ons). Om je gedachten nog verder vrij te maken, waren er nog een aantal andere regels:
-Gij zult niet doden
-Gij zult niks jatten
-Gij zult niet praten
-Gij zult niet lezen, muziek luisteren, dansen, zingen etc
-Gij zult geen sexuele handelingen verrichten
-Gij zult alleen eten tussen 6-12 uur 's morgens
-Gij zult niet meer dan 6u per dag slapen
-Gij zult geen drugs en alcohol consumeren
De eerste dagen was ik zo vroom als de paus, afgezien van het continue mindful zijn (erg moeilijk en vermoeiend), maar op een gegeven moment wel erg saai. Ging dus af en toe wel wat lezen of muziek luisteren en in ieder geval wat langer dan 6 uurtjes slapen. Niet praten was in het begin erg lastig, je wilt aan mede-mediteerders van alles vragen, waar ze vandaan komen, hoe lang ze hier blijven etc, maar naarmate de dagen vorderde nam dit af. Uiteindelijk interesseerde het je geen zak, word je 'asociaal', zegt elkaar geen gedag of kijkt elkaar niet aan.
Er zijn 4 manieren om te mediteren: zittend, lopend, liggend en staand. Lopen en zitten zijn het belangrijkst; bij lopen concentreer je je op de beweging van het lopen, bij zitten op de ademhaling van de buik en in gedachten druk je steeds op een ander punt op je lichaam. Deze punten zijn net als bij accupunctuur te vergelijken met zenuwpunten. Je begint met 15 minuten per sessie, op het eind mediteer je 45 minuten per loop of wandel sessie.
Naast het mediteren wordt er dus elke dag een uur lezing gegeven door een monnik over aspecten van het boeddhisme. Boeddhisme, het enige waar Schopenhauer positief over was in zijn leven dus dat moet wat betekenen! Het was inderdaad zeer interessant, en tijdens verloren uurtjes in enkele gekochte boeken 'stiekem' er mij wat meer in verdiept. Religie en geloof in een hogere macht is fantastisch; het beantwoordt metafysische dilemma's en geeft houvast in dit leven vol onzekerheid. Alhoewel ik elk geloof respecteer, geloof ik zelf niet in een hogere macht in de vorm van een god, noch kan ik mij vinden in de rigide dogma's die het geloof omhangen. Volgens Nietzsche is God dood (of wat was Zijn gezicht na Auschwitz?) en Allah is druk zoekende naar voldoende maagden. Religie is macht en macht wordt misbruikt. Het mooie van het Boeddhisme is dat het draait om het individu, en alhoewel het al zo'n 2500 jaar oud is, is de religie eigenlijk een geheel van boerenwijsheden aaneen. Het is meer een levensfilosofie, het geloof aspect behelst een zeer klein deel van de leer. Ondanks dat de leer 2500 jaar oud is, is het veel moderner (oa positie van de vrouw) dan de bijbel (en natuurlijk de primitieve koran).
Maar huivert u niet, nog steeds agnostisch existentialist zijnde, heb ik de 3 weekse meditatiecursus voltooid. Was het zwaar? Een stuk moeilijker dan ik verwacht had. Zoveel mediteren zorgt natuurlijk voor de pijntjes, maar mentaal toch wel de grootste uitdaging. De strikte regels, het 'asociale' aspect maar vooral: de saaiheid. Je doet niks anders dan mediteren, als je rust mag je niks anders doen dan rondlopen. Aan de andere kant geeft het wel een unieke rust waarin je jezelf kan begeven temidden van een inspirerende omgeving. Het schijnt dat de meeste cursisten maximaal 10 dagen blijven, ook al hadden ze zich voor de volledige 21 daagse course ingeschreven. Tien dagen is ook net mooi, maar eigenlijk qua meditatie techniek zit je pas op de helft. Rond dag 15 twijfelde ik ook of ik wel door zou gaan, niet zozeer de eenzaamheid maar vooral de restricties in doen en laten vermeerderd met de eentonigheid wordt je wel moe van. Letterlijk moe. Uiteindelijk toch doorgezet omdat ik de volledige course wilde halen, en wat zijn 3 weken in vergelijk met 2 jaar dwangarbeid bij KPMG? Peanuts dus!
De laatste 3 dagen ging ik in 'determination'. Dit houdt in dat je overdag in je kamer moet blijven, niet mag douchen, praten (mocht sowieso niet) of slapen, maar uiteraard wel mediteren. Het eten wordt naar je kamer gebracht, en 's nachts mag je wel je kamer uit en buiten of in het meditatiegebouw mediteren. Als je eenmaal zover bent zit er zoveel energie in je lichaam dat je de drie dagen zou moeten kunnen voltooien zonder slaap. Op het eind van de course heb je namelijk alle punten (28) van de meditatietechniek onder de knie, wat zorgt voor een cirkel van energie in je lichaam. De eerste twee dagen en nachten gingen prima, geprobeerd niet te slapen (je sukkelt wel eens weg), maar kon de saaiheid verslaan als ik niet mediteerde. De laatste dag is het doel om tijdens de meditatie in een staat van 'peacefull happiness' te geraken. Sommige lukt dit, velen pas (jaren) later. Mij lukte het helaas niet, misschien wel omdat je het te graag wilt. Dus de laatse nacht maar een aantal uurtjes slaap gepakt (alhoewel ik niet echt moe was). Het concept van meditatie is simpel, maar net als met lezen: na aap-noot-mies tik je ook even een Céline weg. Uiteindelijk heb ik de course al zeer gaaf ervaren: een enorm belangrijke ervaring, en ga ook zeker door met mediteren. Het heeft duidelijk een heel groot -positieve- impact om je lichaam en ziel.
Inmiddels dus weer teruggekeerd in de 'normale wereld'. Van rust en eenvoud in de natuur de drukte in. Lawaai, verkeer, McDonalds tot aan massagetoko's, welcome back in Thailand. Gekkenhuis, ik wil terug naar rust! Tijdens de course wel met een verstrooide Oostenrijkse professor (of eigenlijk gepromoveerde filosoof) wat gepraat en na terugkomst met hem wat gegeten en enkele biertjes genuttigd. Wel cool om allerlei dingen te bespreken die je daar hebt meegemaakt, legaal :) Nu een beetje rustig aan doen om te acclimatiseren; mijn nieuwe addictie weer oppakken (verse bananen shakes), zoals mijn teacher zo mooi kon zeggen: "popular movie from Hollywood" gekeken, beetje internetten en het nieuws bijlezen. Zo te lezen gaat het ook zo z'n gangentje in Europa; Haider is er niet meer (God bestaat dus wel: bruinwerkers worden gestraft!) en het overkapitalisme (Gordon Gekko: "The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good. Greed is right. Greed works. Greed clarifies, cuts through and captures the essence of the evolutionary spirit. Greed, in all of it’s forms - greed for life, for money, knowledge - has marked the upward surge of mankind and greed - you mark my words - will not only save Teldar Paper but that other malfunctioning corporation called the USA") samen met incompetent overheidsbestuur heeft ervoor gezorgd dat Nederland de diepste crisis sinds het aanstellen van Den Uyl als minister-president induikt. Ook de Groningse SP houdt zich intussen bezig met belangrijke zaken om de crises het hoofd te bieden: minima hebben ook recht op een flatscreen. Ik lees het al: ik geniet nog even in Azie van de dagelijks minder waard wordende euro!
In Thailand kan je alle soorten kleding kopen, maar moest zowel half Bangkok als Chiang Mai aflopen om een normaal wit onbedrukt t-shirt voor de meditatie course te vinden. Begin van de maand mijn intrek genomen in het gastenverblijf van de Doi Suthep tempel, om zoals genoemd, een cursus meditatie te volgen. De tempel is de belangrijkste van Chiang Mai en ligt in de bossen op ongveer 1000m hoogte. Ik had een eigen kamer, vrij ruim 4x5m ongeveer, met een klein matje waarop ik kon slapen. Eenvoud is het toverwoord. Vooral douchen was een festijn, heerlijk ijskoud bergwater, wat resulteerde in een zo laag mogelijke douche frequentie.
Het dagelijkse schema was als volgt:
4:30 opstaan
6:30 ontbijt
8:00 dhamma (=leer boeddhisme) talk
11:00 lunch
14:00 gesprek met teacher
Tussen deze tijden werd verwacht dat je mediteerde. Het is natuurlijk onmogelijk om dit continue te doen (qua concentratie en fysieke belasting), dus wisselde ik dit af met rondjes om de tempel lopen en mijn liggende meditatie skills naar een hoger niveau te brengen. Het principe van de course is dat je tot jezelf komt, wie je echt bent en 'true happiness' vindt. Dit moet bereikt worden door vipassana meditatie, maar evenzo belangrijk door continue 'mindful' te zijn. Dit betekent kortweg je gedachten in het heden te houden, en als je loopt 'lopen, lopen, lopen' denken tot aan 'pissen, pissen, pissen' (of urineren voor de gefatsoeneerden onder ons). Om je gedachten nog verder vrij te maken, waren er nog een aantal andere regels:
-Gij zult niet doden
-Gij zult niks jatten
-Gij zult niet praten
-Gij zult niet lezen, muziek luisteren, dansen, zingen etc
-Gij zult geen sexuele handelingen verrichten
-Gij zult alleen eten tussen 6-12 uur 's morgens
-Gij zult niet meer dan 6u per dag slapen
-Gij zult geen drugs en alcohol consumeren
De eerste dagen was ik zo vroom als de paus, afgezien van het continue mindful zijn (erg moeilijk en vermoeiend), maar op een gegeven moment wel erg saai. Ging dus af en toe wel wat lezen of muziek luisteren en in ieder geval wat langer dan 6 uurtjes slapen. Niet praten was in het begin erg lastig, je wilt aan mede-mediteerders van alles vragen, waar ze vandaan komen, hoe lang ze hier blijven etc, maar naarmate de dagen vorderde nam dit af. Uiteindelijk interesseerde het je geen zak, word je 'asociaal', zegt elkaar geen gedag of kijkt elkaar niet aan.
Er zijn 4 manieren om te mediteren: zittend, lopend, liggend en staand. Lopen en zitten zijn het belangrijkst; bij lopen concentreer je je op de beweging van het lopen, bij zitten op de ademhaling van de buik en in gedachten druk je steeds op een ander punt op je lichaam. Deze punten zijn net als bij accupunctuur te vergelijken met zenuwpunten. Je begint met 15 minuten per sessie, op het eind mediteer je 45 minuten per loop of wandel sessie.
Naast het mediteren wordt er dus elke dag een uur lezing gegeven door een monnik over aspecten van het boeddhisme. Boeddhisme, het enige waar Schopenhauer positief over was in zijn leven dus dat moet wat betekenen! Het was inderdaad zeer interessant, en tijdens verloren uurtjes in enkele gekochte boeken 'stiekem' er mij wat meer in verdiept. Religie en geloof in een hogere macht is fantastisch; het beantwoordt metafysische dilemma's en geeft houvast in dit leven vol onzekerheid. Alhoewel ik elk geloof respecteer, geloof ik zelf niet in een hogere macht in de vorm van een god, noch kan ik mij vinden in de rigide dogma's die het geloof omhangen. Volgens Nietzsche is God dood (of wat was Zijn gezicht na Auschwitz?) en Allah is druk zoekende naar voldoende maagden. Religie is macht en macht wordt misbruikt. Het mooie van het Boeddhisme is dat het draait om het individu, en alhoewel het al zo'n 2500 jaar oud is, is de religie eigenlijk een geheel van boerenwijsheden aaneen. Het is meer een levensfilosofie, het geloof aspect behelst een zeer klein deel van de leer. Ondanks dat de leer 2500 jaar oud is, is het veel moderner (oa positie van de vrouw) dan de bijbel (en natuurlijk de primitieve koran).
Maar huivert u niet, nog steeds agnostisch existentialist zijnde, heb ik de 3 weekse meditatiecursus voltooid. Was het zwaar? Een stuk moeilijker dan ik verwacht had. Zoveel mediteren zorgt natuurlijk voor de pijntjes, maar mentaal toch wel de grootste uitdaging. De strikte regels, het 'asociale' aspect maar vooral: de saaiheid. Je doet niks anders dan mediteren, als je rust mag je niks anders doen dan rondlopen. Aan de andere kant geeft het wel een unieke rust waarin je jezelf kan begeven temidden van een inspirerende omgeving. Het schijnt dat de meeste cursisten maximaal 10 dagen blijven, ook al hadden ze zich voor de volledige 21 daagse course ingeschreven. Tien dagen is ook net mooi, maar eigenlijk qua meditatie techniek zit je pas op de helft. Rond dag 15 twijfelde ik ook of ik wel door zou gaan, niet zozeer de eenzaamheid maar vooral de restricties in doen en laten vermeerderd met de eentonigheid wordt je wel moe van. Letterlijk moe. Uiteindelijk toch doorgezet omdat ik de volledige course wilde halen, en wat zijn 3 weken in vergelijk met 2 jaar dwangarbeid bij KPMG? Peanuts dus!
De laatste 3 dagen ging ik in 'determination'. Dit houdt in dat je overdag in je kamer moet blijven, niet mag douchen, praten (mocht sowieso niet) of slapen, maar uiteraard wel mediteren. Het eten wordt naar je kamer gebracht, en 's nachts mag je wel je kamer uit en buiten of in het meditatiegebouw mediteren. Als je eenmaal zover bent zit er zoveel energie in je lichaam dat je de drie dagen zou moeten kunnen voltooien zonder slaap. Op het eind van de course heb je namelijk alle punten (28) van de meditatietechniek onder de knie, wat zorgt voor een cirkel van energie in je lichaam. De eerste twee dagen en nachten gingen prima, geprobeerd niet te slapen (je sukkelt wel eens weg), maar kon de saaiheid verslaan als ik niet mediteerde. De laatste dag is het doel om tijdens de meditatie in een staat van 'peacefull happiness' te geraken. Sommige lukt dit, velen pas (jaren) later. Mij lukte het helaas niet, misschien wel omdat je het te graag wilt. Dus de laatse nacht maar een aantal uurtjes slaap gepakt (alhoewel ik niet echt moe was). Het concept van meditatie is simpel, maar net als met lezen: na aap-noot-mies tik je ook even een Céline weg. Uiteindelijk heb ik de course al zeer gaaf ervaren: een enorm belangrijke ervaring, en ga ook zeker door met mediteren. Het heeft duidelijk een heel groot -positieve- impact om je lichaam en ziel.
Inmiddels dus weer teruggekeerd in de 'normale wereld'. Van rust en eenvoud in de natuur de drukte in. Lawaai, verkeer, McDonalds tot aan massagetoko's, welcome back in Thailand. Gekkenhuis, ik wil terug naar rust! Tijdens de course wel met een verstrooide Oostenrijkse professor (of eigenlijk gepromoveerde filosoof) wat gepraat en na terugkomst met hem wat gegeten en enkele biertjes genuttigd. Wel cool om allerlei dingen te bespreken die je daar hebt meegemaakt, legaal :) Nu een beetje rustig aan doen om te acclimatiseren; mijn nieuwe addictie weer oppakken (verse bananen shakes), zoals mijn teacher zo mooi kon zeggen: "popular movie from Hollywood" gekeken, beetje internetten en het nieuws bijlezen. Zo te lezen gaat het ook zo z'n gangentje in Europa; Haider is er niet meer (God bestaat dus wel: bruinwerkers worden gestraft!) en het overkapitalisme (Gordon Gekko: "The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good. Greed is right. Greed works. Greed clarifies, cuts through and captures the essence of the evolutionary spirit. Greed, in all of it’s forms - greed for life, for money, knowledge - has marked the upward surge of mankind and greed - you mark my words - will not only save Teldar Paper but that other malfunctioning corporation called the USA") samen met incompetent overheidsbestuur heeft ervoor gezorgd dat Nederland de diepste crisis sinds het aanstellen van Den Uyl als minister-president induikt. Ook de Groningse SP houdt zich intussen bezig met belangrijke zaken om de crises het hoofd te bieden: minima hebben ook recht op een flatscreen. Ik lees het al: ik geniet nog even in Azie van de dagelijks minder waard wordende euro!
Abonneren op:
Posts (Atom)
